Reeds van oudsher werden duiven ingeschakeld om berichten over te brengen. Duiven beschikken namelijk over de buitengewone eigenschap om zelfs over grote afstanden hun hok feilloos te vinden. Heim Meijrink, duivenliefhebber al toen hij 12 jaar was, is de schrijver van de website Oorlogsduiven.nl. Hieronder enkele paragrafen uit zijn verhaal over de rol van duiven in de Tweede Wereldoorlog.

Ondanks de ontwikkeling van de draadloze communicatie werden in WO II honderdduizend duiven ingezet, door geallieerden en ook door de Duitsers. Niet in Nederland. De Rijksduivendienst was wegbezuinigd. Voordat een nieuw duiven netwerk kon worden opgezet, waren we al onder de voet gelopen door de Duitsers.

Duitsers zagen ook het belang van de postduiven in en eisten dat alle postduiven werden afgemaakt. Na een heftig protest werd de maatregel ingetrokken. In 1942 werd opnieuw bepaald, dat alle postduiven gedood moesten worden. Wie weigerde kreeg op zijn minst drie maanden dwangarbeid. Aan het eind van de oorlog werd zelfs gedreigd met de dood door het vuurpeloton. Ook nu weer waren er duivenliefhebbers, die het risico namen en hun duiven heimelijk aan hielden.

Vooral de Amerikanen waren dol op duiven als verbindings- en spionagemiddel. Hun postduivendienst telde maar liefst 3000 manschappen en 150 officieren. Zij trainden in totaal 54.000 duiven voor het harde oorlogswerk. Bij al hun patrouilles, vliegtuigen, onderzeeboten en verkenningstochten gingen duiven mee die met inlichtingen of noodsignalen konden worden losgelaten.

De training en selectie van de duiven was hard. Ze moesten onder alle weersomstandigheden hun werk kunnen doen, soms te midden van de hevigste gevechten. Net als in de Eerste Wereldoorlog werden veel duiven ingezet op mobiele hokken. Door eindeloze training waren de duiven in staat hun verplaatste hok terug te vinden. Sommige duiven werden zelfs op verschillende hokken in alle delen van de wereld ingezet. Ze hadden maar heel korte tijd nodig om te wennen. Er werden zelfs nachtvliegers afgericht.

Bij de landing van de geallieerde troepen op de kusten van Normandië op 6 juni 1944 werden honderden goed afgerichte duiven gebruikt. Die moesten met berichten terug naar Engeland, een kleine 200 kilometer. Ze vlogen niet rechtstreeks over zee, maar volgden eerst de kustlijn in noordelijke richting en pas bij Duinkerken waar de zee op zijn smalst is, staken ze het Kanaal over.

Toen de geallieerden delen van Frankrijk en België hadden bevrijd, vorderden zij honderden duivenhokken van duivenhouders uit die streken. Daaruit blijkt wel hoe belangrijk de duiven voor verbindingen waren. De plaatselijke duiven kregen een spoedtraining en werden meegenomen met het oprukkende front en vandaar met berichten losgelaten. Ze bereikten dan hun hokken die onder militair toezicht waren geplaatst.

De beroemdste duif was GI Joe. Deze bonte doffer redde in 1943 het leven van de bevolking van een Italiaans dorp en van de Britse troepen die daar gelegerd waren. De Amerikanen waren van plan het dorp Calvi Riserta te bombarderen zodat de Britse veldtroepen de plaats makkelijker op de Duitsers konden veroveren. De Duitsers hadden zich al voortijdig teruggetrokken, zodat de Britten het dorp konden innemen. Via radiocontact probeerde men het bombardement te voorkomen, maar dat mislukte. Uiteindelijke is dat GI Joe wel gelukt: hij vloog in 20 minuten de 30 kilometer terug naar zijn Amerikaanse basis, net op tijd om het bombardement tegen te houden. Volgens generaal Mark Clark heeft GI Joe hiermee het leven gered van zo’n 1000 militairen. In 1946 werd GI Joe overgebracht naar Londen waar hij de Dickin-medaille kreeg voor zijn heldendaad. En hij was niet de enige duif met een onderscheiding.